Saat 8 küsur olmasına rağmen şehrin gürültüsü henüz başlamadı bizim burada. Sadece rüzgârda sallanan çınar ağacının yapraklarının hışırtısı, karga ve martı sesleri var.
Dışarıdan, uzaktan hafif bir Neşet Ertaş sesi yayılıyor ortalığa:
“Yolcu”
Penceremin baktığı apartmanlardan birindeki evlerden birinde bir Behzat Ç. sahnesi çekiliyor gibi.
Sanki… Akbaba ve Hayalet oturmuş menemen yapıyorlar ve arkadaki çekyatın üzerindeki transistörlü radyoda da Neşet Ertaş çalıyor…
Sanki… Öteki çekyatın üzerinde uyuyan amirim kalkacak birazdan ve “Benim karnım acıktı ya la!” diyecek.
Bu sabah sessizliğindeki Neşet Ertaş sürprizi iyi geldi.